Süleymaniye Camiini beğenmedim. Bende hiç bir duygu, heyecan, hayranlık uyandırmadı. En arkaya geçip sessizce Cuma namazının başlamasını bekledim.
İmam, hutbeyi bitirdikten sonraydı sanıyorum, ezan okumaya başladı. İlk başta ben bunun ezan olduğunu fark etmedim, öylesine güzel bir "okuma" idi ki, hayranlıkla içime sindire sindire dinledim. Neden sonra, bu güzelim "okuma"nın, her gün cami hoparlörlerinden duyduğum o korkunç, rahatsız edici, tacizkar "gürültü" olduğunu anladım. Nasıl oluyor da, caminin içinde bu kadar muhteşem olan ezan, dışarıya çıkınca katafonik bir iticiliğe dönüşebiliyor? Bunun cevabını, minareden hoparlörsüz ezan okunan dönemde yaşamış birisi olarak tabii ki biliyorum.
Namaz sürerken, ne olduysa oldu, arka sıradakiler birden bana doğru, arkaya doğru koşuşturmaya başladılar. Raflardan ayakkabılarını kapıp çıkışa yöneldiler. O zaman, namazın bittiği anladım. Tek çıkış olduğu için büyük bir yığılma oluştu ve ancak on beş dakika sonra "tahliye" sona erebildi.
"Uhrevi" olanla "dünyevi" olan arasındaki bu ani "geçiş" epey merakımı uyandırdı. Yani insan dua ederken zihnini boşaltıp kendini Allah'a vermesi gerektiğini biliyordum, ancak dua biter bitmez zıplayıp çıkmalar, zihinlerinin bir bölümünde duanın bitmesinin beklendiği ve "uhrevi"nin, en azından orada gördüğüm kişiler açısından dünyanın realitesine yenik düştüğünü gösteriyordu.
Dünyevi ile uğraşmayan kesim, beyaz saçlı yaşlılar grubu zaten herkesten önce en ön sıralarda yerlerini almışlar ve ben çıktığımda hala oradaydılar. İlginçtir ki, oturdukları yerden, pencereden baktıklarında gördükleri sadece mezar taşlarıydı.
İki kişi, "Selimiye'nin aynısını yapacaklarmış!" "Aynısını mı?" "Tamamen aynısını," dialoglarıyla önümden geçtiler. Nereden söz ettiklerini bilmiyorum tabii ki, ancak benim anladığım, yeni cami mimarisinde, Kıble'ye bakan duvar tamamen cam, yani şeffaf olmalı ve tercihan mezarlığa bakmalı.
0 yorum:
Yorum Gönder