Pazar günü binayı sarmalayan mor salkımı budadım; uzun ve güçlü dallarıyla çatı tahtalarının arasına kadar girmiş, yandaki çama bile dolanmıştı. İşimin tam ortasında, “Balkon kedisi” çıka geldi.
Balkon kedisi, kaybettiğimiz canımın içi Bumbum'dan geriye kalan vefakar eşi, geçen kış üst balkonda küçük bir sepetin içinde yaşamıştı. Evini ve yatağını çok sever, kimseyi rahatsız etmezdi. Sadece aç olduğunda ya da sevgiye ihtiyacı olduğunda kendini duyurana kadar miyavlardı. Havalar ısınınca artık balkonda yaşamaz olmuştu.
Ona, evini tarumar etmediğimi, sadece düzenlediğimi anlatmaya çalıştım, ama ne kadar inandırabildim, bilmiyorum. O günden beri evinden çıkmıyor, sepetinde uyuyor. Evini kaybetme korkusundan kurtulunca yeniden yazlığına taşınır diye düşünüyorum.
0 yorum:
Yorum Gönder