Carl Jung ve Freud ilk kez buluşmuşlar, dur duraksız 15 saat konuşup tartışıyorlar, belli ki çok keyif alıyorlar ama ne oyuncularda ne de yönetmende bir heyecan, bir kıpırtı; put filmi gibi. Bu ne böyle yahu! Ken Russell'a, mesela, vereceksin bu filmi, o zaman gör Jung ve Freud nasıl çekiliyormuş... (Dün kaybettiğimiz Ken Russell'ı sevgi, saygı ve hayranlıkla anıyorum burada.)
Eğer hakikaten Carl Jung ve Freud bu filmdeki gibi idilerse, değil psikanalizi, kamp çadırı bile kurmuş olamazlardı. Kişilik değişikliğine uğratmışlar adamları resmen.
"Degüstatör" rolüne bürünmekten bana da fenalık geldi artık ama ne yapalım ki filmin daha onuncu saniyesinde ne anlatımın ne de görüntülerin ortalama kalitenin üzerine çıkamayacağını fark etmiştim. Beni en çok rahatsız eden de, bu filmci arkadaşların "genel plan" ne işe yarar, pek kavrayamamış olmalarıydı. Gerekli yerlerde genele çıkamadıkları için zaman zaman içimi fenalıklar basmadı değil. Hani bir odada çok zaman geçirirsiniz, kendinizi dışarıya atarsınız, ya da pencereden şöyle bir uzaklara bakarsınız rahatlamak için, filmlerde de bunu yapabilmeniz gerekir; genel çekimlerin kullanım fonksiyonlarından birisi de budur. Nerdeee!
Neyse. Jung ve Freud'un hatırına ve Jung'un hastası/sevgilisi rolündeki Keira Knightley sayesinde seyredip keyif aldım diyerek bitireyim konuyu. (Zaten filmin adını duyunca ciddi bir şekilde işkillenmiştim durumdan... başka ad yok çünkü, bulunamaz, değil mi!)
0 yorum:
Yorum Gönder